چگونه یک برنامه یک ماهه بنویسیم؟

چگونه یک برنامه یک ماهه بنویسیم؟

 

یک برنامه درسی و تحصیلی، نشان‌دهنده آمال و آرزوهای ماست. ما هر چقدر آرزوهای دور و درازتری داشته باشیم، برنامه‌ منسجم‌تر و قوی‌تری می‌خواهیم و هر چقدر خواسته‌های ما معمولی‌تر و کوتاه‌تر باشد، پر واضح است که برنامه ما محدودتر و معمولی‌تر خواهد بود. برنامه خیلی شبیه به مسافرت است؛ اگر قصد دارید که ساعتی در پارک محله خودتان نرمش کنید، کافی است که شلوار گرمکنتان را بپوشید؛ اما اگر قصد دارید که کوهنوردی کنید، ساز و برگ بیشتری احتیاج دارید و باید برنامه‌ریزی منسجم‌تری داشته باشید تا در طول مسیر دچار لغزش و کاستی نشوید.
توانایی‌هایمان را بشناسیم
داوطلبان عزیز دقت داشته باشند که در برنامه‌ریزی کلاه سر خودشان نگذارند. از قدیم گفته‌اند کسی را که خواب است راحت‌تر از کسی که خودش را به خواب زده می‌توان بیدار کرد؛ پس خودمان را به خواب خرگوشی نزنیم و واقع‌بینانه ظرفیت و پتانسیل اولیه‌مان‌ را مشخص کنیم. ما در برنامه‌ریزی باید ابتدا داشته‌هایمان معلوم باشد تا بتوانیم راجع به آنچه می‌توانیم به دست آوریم فکر کنیم.
اما چگونه بفهمیم که داشته‌هایمان چقدر است؟ خیلی ساده است. کارکرد شما در طول دوره دبیرستان، بویژه امتحانات نهایی و نمرات کتبی، شاخص و خط‌کش خوبی است برای آنکه شما و هر داوطلب دیگر کنکور به میزان دانش و اندوخته‌های خود پی ببرد. وقتی امتحانات نهایی را با معدل حداقل گذرانده‌اید و حتی یکی دو تا درس را هم زبانم لال افتاده‌اید پیداست که خیلی باید کار کنید؛ اما داوطلب عزیزی که همواره جزو پنج یا شش نفر برتر و درسخوان کلاس‌ بوده، پیداست که وضعیت مناسب‌تری دارد و احتمال موفقیتش در این زمینه، بیشتر است.
راه دوم این است که اگر در آزمون‌های دوره‌ای و غیر دوره‌ای و امتحانات و تست و امثالهم شرکت کرده‌اید و تجربه آن را دارید، نتایج آن، شاخص خوبی است برای آنکه بدانید در کجای مسیر هستید و به چه برنامه‌ای نیاز دارید؛ برای مثال، اگر همواره تراز نامناسبی داشته‌اید و در دبیرستان خودتان و منطقه محل تحصیل رتبه راضی کننده‌ای ندارید، فعلاً پز مهندسی یا پزشکی را ندهید؛ هر چند که مادربزرگ شما، حضرتعالی را دایم مهندس صدا می‌کند! البته نه اینکه غیرممکن باشد، نه خیر؛ بلکه رسیدن به آن آسان و راحت‌الحلقوم نیست و کار بیشتری می‌طلبد؛ همین.
بدانیم که نقاط ضعفمان در کجاست
یکی از اهداف عمده برنامه درسی آن است که ما ضعف‌های تحصیلی‌مان را پوشش دهیم و آنها را مرتفع سازیم؛ اما از کجا متوجه بشویم که ضعف ما در کدام ماده درسی است؟ پاسخ این سؤال خیلی آسان است. بازهم به کارنامه کارکرد گذشته خود مراجعه کنید؛ اگر در سال‌های گذشته همواره از دروس ریاضی و استدلالی فراری بوده‌اید و پیوسته نمره ناپلیونی موجب پاس کردن آن درس مذکور می‌شده، از همین‌جا پاشنه آشیل تحصیلی شما خودنمایی می‌کند و چاره کار آن است که در برنامه خود، این نقطه ضعف را پررنگ ببینید و آن را به اصطلاح کامپیوتری‌ها «bold» کنید و بیشترین انرژی و برنامه خودتان را روی آن بگذارید؛ در حالی که غالباً و عملاً کار ما و کار اکثر داوطلبان گرامی کنکور بالعکس است و به دروسی که در آن، زمینه مناسب‌تری دارند بیشتر می‌پردازند و از سایر دروس و امور غافل می‌شوند؛ با این حال، اگر چنین پیش برویم، در تشبیه به ورزشکاری می‌مانیم که قسمتی از بدنش را بیش از حد پرورش داده و متورم ساخته، و از رشد و ارتقای سایر اعضای بدنش غافل مانده و خود را به ورزشکار ناقص‌الخلقه‌ای تبدیل کرده است؛ پس در برنامه‌ریزی لازم است که وقت بیشتری را برای دروسی قایل شویم که اتفاقاً در آن دروس مشکل داریم.
وقت‌های آزاد خود‌مان را محاسبه کنیم

این خیلی مهم است که شما دستگیرتان بشود در شبانه‌روز چند ساعت وقت آزاد دارید و از هر بیست و چهار ساعت، چند ساعت آن را می‌خواهید مطالعه کنید. برای این کار باید محاسبه‌گر خوبی باشید. از آن دست دانش‌آموزانی نباشید که از او پرسیدند: کلاس چندمی؟ گفت: نمی‌دانم، بابایم به من گفته فقط درس بخوانم!

در چه فضایی می‌خواهید برنامه بنویسید و درس بخوانید؟ آیا شما فرصت مطالعه دارید؟ این فرصت مطالعه، چند ساعت در روز و چند ساعت در هفته است؟ آیا امکان افزایش هم دارد؟ برای یک برنامه خوب این موارد جزو ارکان آن محسوب می‌شود. برخی از داوطلبان که به این موضوع اصلاً فکر نکرده‌اند، حکایتشان شبیه به آنهایی است که می‌خواهند روی هوا خانه بسازند. شما باید برنامه مدون خود را بتوانید در خانه‌‌هایتان به نام وقت و به نام ساعت جای بدهید و اگر موفق به این کار نشوید، برنامه شما روی هوا خواهد بود؛ پس ارکان یک برنامه درسی عبارت است از:
–         هدفمان را از نوشتن برنامه تعیین کنیم؛
–         توانایی‌هایمان را بشناسیم؛
–         به نقاط ضعفمان پی ببریم؛
–         میزان وقت آزاد خودمان را در شبانه‌روز محاسبه کنیم.
حالا که چهار رکن بالا را شناختیم، می‌نشینیم و برای خودمان یک برنامه یکماهه می‌نویسیم. این یک ماه از چهار هفته تشکیل شده که در آن چهار هفته به طور دایم میزان پیشرفتمان را در اجرای برنامه بررسی می‌کنیم. این موضوع بویژه در هفته‌ها و ماه‌های اولیه خیلی حایز اهمیت است؛ چون ارزش یک برنامه به میزان اجرای آن بستگی دارد. ممکن است که برنامه‌ای خیلی علمی و مدون باشد، اما در عمل، ما نتوانیم آن را اجرا کنیم؛ برای مثال، برنامه‌ای از ما می‌خواهد که در هر شبانه‌روز، هشت ساعت مطالعه غیر از ساعات مدرسه داشته باشیم و ما ناگزیر هستیم که عصرها به پدرمان در کار مغازه کمک کنیم و تنها موقع شب فرصت سه ساعت مطالعه داریم. این برنامه هر چند برنامه خوبی است، اما مناسب ما نیست. همچنین برنامه‌ای که بیشترین وقت و فرصت را برای دروس عمومی گذشته، مناسب ما که ضعفمان در دروس تخصصی است، نیست و به درد ما نمی‌خورد. این موارد و سایر موارد مشابه همه حاکی از آن است که برنامه‌ریزی و برنامه‌نویسی موضوعی سهل و ممتنع است؛ هم می‌توانیم آن را خیلی سخت، پیچیده و غامض ببینیم و از رفتن به سمت آن هراس داشته باشیم و هم می‌توانیم آن را آسان و در دسترس ببینیم و راحت‌الحلقومش کنیم. واقعیت این است که یک برنامه عملی و مفید، نه این است و نه آن.
اما شما می‌توانید با تکیه بر گذشته و با رعایت چهار اصل بالا برای خودتان برنامه قابل اجرا و قابل اعتمادی بنویسید؛ بدون آنکه هزینه گزافی کنید و بدون آنکه دلواپس باشید؛ پس داوطلبان عزیز کنکور! اولین کاری که می‌کنید، این است که یک برنامه یکماهه بنویسید، آن را روی کاغذ بیاورید و به سینه اتاقتان بچسبانید و تمام فکر و ذهنتان را به اجرای دقیق آن معطوف کنید؛ زیرا ارزش واقعی یک برنامه در میزان اجرای صحیح آن است.


راه های ارتباطی با مشاورین ارشد رتبه پرور موسسه حرف آخر:

تلفن : ۰۲۱۶۶۰۲۸۱۲۶  – ۰۹۹۰۳۳۵۷۰۲۰

ساعات تماس با مشاورین حرف آخر:  به صورت شبانه روزی (حتی روز های تعطیل)

سایت مرکزی موسسه حرف آخر: www.harfeakher.org

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *